استان چهارمحال و بختیاری با وسعتی نزدیک به 16533 کیلومتر مربع در میان رشته کوه های زاگرس و در مجاورت  استان های اصفهان ، خوزستان و کهکیلویه و بویراحمد واقع گردیده و جمعیتی بالغ بر یک میلیون نفر را در خود جای داده است.  در تقسیمات کشوری استان به 7 شهرستان شهرکرد، بروجن ، لردگان ، فارسان ، اردل ، کوهرنگ و کیار تقسیم شده که مرکز آن شهرکرد با ارتفاعی حدود 2060 متر از سطح دریا بر بام فلات ایران تکیه زده است. ویژگی بارز استان طبیعت بکر و زیبایی است که شامل تالابها ، فله های رفیع همیشه پوشیده از برف ، چشمه های پرآب ، مناطق جنگلی و سرسبز و ابنیه تاریخی و... می باشد که استان را به منطقه ای با جاذبه های توریستی و ارزشهای منحصر به فرد طبیعی تبدیل کرده است. پیشینه تاریخی استان بنا به شواهد و کاوشهای باستان شناسی در مناطق لردگان و حومه شهرکرد به دوران پیش از سفال در هزاره هشتم پیش از میلاد باز می گردد که تداوم تمدنها در هزاره بعدی ، تا دوران معاصر به چشم می خورد. این کوه های سر به فلک کشیده در ازمنه تاریخی در سایه زردکوه ، درگذشته نه چندان دور طنین انداز آوای دلیران مشروطه را به رشادت و مردانگی زبانزده بوده اند در پس تیغ های خود داشته که نمودی از آن در تندیس های شیرسنگی و سیاه چادرهای عشایر ، نشسته بر فرش سبز دشت های این استان هنوز هم پابرجاست. وجود دو سرچشمه زاینده حیات کشور در این استان  ، یعنی رودخانه های کارون و زابنده رود ، قلمرو وسیعی از استان را به مناطق ییلاقی با طبیعی چشم نواز تبدیل کرده که در کنار صفا و صمیمیت مردمی ف فضای دلپذیری را پیش روی هر بیننده ای می گشاید تا برگ سبزی در دفترچه خاطرات آنها به ودیعه گذارد